در سال 2000 پروژه ای در شهر وین در کشور اتریش با عنوان "تغییر محیط شهری با جهت گیری ساخت محیط انسانی" اجرا شد که بر اساس آن قسمتی از شهر برای طرح آماده سازی انتخاب و محلها ی به اسم "شهرك بدون ماشین" بنا شد. حدود 10 هکتار مجموعه های مسکونی ساخته شد که تقریباً 200 خانوار را در خود جا داد. فلسفه این طرح آن بود که برای شهروندان وینی که علایق زیست محیطی قوی دارند، این علایق را پرورش دهند. اولین شرط سکونت در شهرك بدون ماشین این بود که کسانیکه در اینجا زندگی میکنند، نباید ماشین داشته باشند و این شهرك طوری طراحی شد که ماشین نتواند به آن داخل شود. اما در عین حال مکان این شهرك در جایی قرار گرفت که دسترسی به حمل و نقل عمومی مترو و اتوبوس بسیار خوب بود.
ابتکار دیگری که در این طرح بکار گرفته شد، تعبیه محل بازی کودکان در طبقه همکف مجتمع های مسکونی بود. در هر بلوك مسکونی قسمتی برای بازی بچه ها ایجاد شد که البته اقدام متداولی در وین است، اما ابتکار این بود که در کنار محل بازی کودکان، اتاقی برای استراحت پدر و مادرها درست کردند تا والدین بچه ها بتوانند در آنجا بنشینند. علت این کار هم افزایش امکان برقراری ارتباطات اجتماعی بود.
معمولاً در کشورهای اروپایی ارتباطات اجتماعی مردم بسیار کم است و همسایه ها همدیگر را نمیشناسند. نشستن والدین در اتاق کنار محل بازی کودکان منجر به ارتباطات اجتماعی شد. بعد از دو سال از پیاده سازی این ابتکار مشخص گردید که همه همدیگر را می شناسند؛ با اینکه در فرهنگ غربی این یک امر نامتداول است همین نوآوری ها باعث جذابیت این محله شد و بسیاری از افراد، از جاهای دیگر شهر، از این محله بازدید می کردند تا ببینند چگونه عمل می کند. همین جذابیت موجب ترویج و گسترش فرهنگ شهر بدون ماشین شد. در این شهر با ارکان مردم، فضا و پیوندها و ارتباطات و با زیرساخت بسترهای اجتماعی و فرهنگ و همچنین با استفاده از شاخص ابتکار توانسته اند به ایجاد این شهر خلاق برسند(شیخ اعظمی و نجم ، 9 ، 1398).
منبع : شیخ اعظمی ، علی و نجم ، فاطمه ، 1398 ، مقدمه ایی بر شهرهای خلاق و کیفیت زندگی شهری ، اولین کنفرانس بین المللس و دومین کنفرانس ملی به سوی شهرسازی ، معماری ، عمران و هنر دانش بنیان ، دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهران