مطالعه سازمان ، کارکرد و توسعه شهرها بیشتر بر فرآیند ها ، شبکه های بین چشم اندازی و متروپلیتن ها در مقیاس های بین المللی تمرکز دارد .این که چه کارهایی برای افزایش پایداری یک شهر صورت می گیرد مورد توجه نیست بلکه انعطاف پذیری کار ملاک و سنجه خواهد بود . اما به دلیل وجود تعاریف زیاد در زمینه انعطاف پذیری و پایداری ، اینگونه به نظر می رسد که انعطاف پذیری یعنی کپی و یا سازگاری در برابر تغییرات و پایداری نیز بگونه ایی روابط متقابل اجتماعی محیطی است ، بویژه به عنوان تلاشی برای آرامش روابط - متقابل بین یک جامعه و محیط طبیعی اش.توسعه اخیر پارادایم پایداری شهری ، پایداری را به عنوان هدف اصلی شهرهای مطالعه شده معرفی کرد.(شیخ اعظمی ، 1396 ، 4)
توسعه منطقه ایی بطور تاریخی بواسطه نگرانی های اقتصادی مانند رشد ، درآمد و اشتغال بوجود آمده است .برای مثال "استورپر"* موفقیت منطقه ایی و رفاه را به افزایش پایدار اشتغال ،درآمد و بهره وری درست همراه با توسعه اقتصادی وابسته می داند . با توجه به نارضایتی ها از رویکردهای اصلی توسعه و انتقادهای اقتصادهای نئوکلاسیک سنتی در دهه های 1960 و 1970 ، رویکردهای جایگزینی بوجود آمد که در آن توسعه منطقه ایی با تمرکز اقتصادی غالب بر شرکتها در زمینه های اقتصادی بین المللی و ملی بود. اتخاذ یک موقعیت هنجاری خاص ، یا بیشتر محلی حتی در سطح اجتماع و رویکردهایی با گرایش اجتماعی به عنوان بخشی از استراتژی های اقتصادی جایگزین ، در بریتانیا و ایالات متحده ظهور پیدا کرد و اغلب چارچوب های چالش برانگیز در میان نهادهای جدید، در سطح منطقه ایی بوجود می آمد .(شیخ اعظمی ، 1396 ، 5)
منبع : شیخ اعظمی ، علی ، 1396 ، نقش شبکه شهری در توسعه منطقه ایی : نمونه موردی استان گلستان ، کنگره ملی مدیریت و برنامه ریزی شهری نوین ، دانشگاه تهران
Regional Development