کشورهای انگلستان و ایرلند از نظر برخورداری شهرهای شبکه از جمعیت ,فعالیت و امکانات و خدمات و زیرساخت ها همسان و متعادل نبوده و اختلاف نامحسوسی در شبکه شهرهای این کشورها مشهود است.شهرهای مانند لندن و دوبلین با تمرکز طبقات اقتصادی و اجتماعی برتر و جذب و تمرکز مازاد اقتصادی از درآمد بیشتری برخوردارند,این تسلط در کشور ایران نیز از ناحیه تهران مشاهده می شود. برتری در میزان نخست شهری این سه کشور کاملا" مشهود است .
با نگاهی اجمالی به سلسله مراتب شهری این سه کشور آشکار می شود که این تسلط منجر به سلسله مراتب های متفاوتی شده است.تفاوت سلسله مراتب شهری ایران با دو کشور انگلستان و ایرلند بیشتر است .از جمله ویژگی های تفاوت برانگیز سلسله مراتب شهری ایران با دو کشور دیگر این است که در این سلسله مراتب تعداد شهرهای بزرگ بالای 1میلیون نفر و شهرهای میانی 500هزار تا 1 میلیون نفر بیشتر دو کشور صنعتی دیگر است, و مهمتر اینکه تعداد این شهرها روز به روز در حال افزایش است. با این ویژگی بنظر می آید که جمعیت شهری در ایران دارای ثبات نیست و روز به روز شهرهای کوچکتر ضعیف و شهرهای میانی و بزرگ قوی تر می شوند, در صورتی که در انگلستان و ایرلند اینگونه نیست , برای مثال در فاصله سالهای 1996 تا 2006 هیچ شهر بالای 1 میلیون نفر جمعیت در این کشورها وجود ندارد. ثبات بیشتر جمعیت شهرهای انگلستان ساختار اقتصادی و اجتماعی مناسب شهرهای این کشور است.این ساختار در ایران در شبکه شهری پیش سرمایه داری یا منطقه ایی بیشتر از شبکه شهری سرمایه داری یا زنجیره ایی وجود داشت.تکیه اقتصاد ایران به نفت و بدنبال آن ورود ویژگی های سرمایه داری آغاز آشفتگی در سلسله مراتب شهری ایران بود که بطور عمده از طریق برتری سرمایه بر انسان صورت گرفت.ارجعیت سرمایه بر انسان موجب ضعیف شدن ساختارهای اقتصادی و اجتماعی شهرهای کوچک و قدرتمند شدن شهرهای میانی و بزرگ در ایران شد, بطوری که روز به روز تعداد شهرهای کوچک در حال کم شدن بود,اما همانطوری که در فاصله سالهای 1996 تا 2006 مشاهده می شود دولت تلاش زیادی دارد تا این خلاء را پوشش دهد,که این کار را بوسیله تبدیل به شهر کردن سکونتگاههای روستایی کوچک انجام می دهد ,اما در کشورهای صنعتی نظیر انگلستان و ایرلند بعد از صنعتی شدن و روبرو شدن با مشکلات زیست محیطی , صنایع و شرکت هایشان را (که از عوامل عمده توسعه شان بودند ) به کشورهای دیگر منتقل کردند و منافع اقتصادی این عوامل را در شهرهای خود بکار گرفتند که بدنبال این حرکت فعالیت های خدماتی در کشورشان توسعه پیدا کرد اما در واقع این کشورها کشورهای صنعتی هستند که ساختارهای اقتصادی و اجتماعی شان را در پوشش جهانی شدن و از طریق صنایع و شرکتهایی که در سرزمین شان حضور فیزیکی ندارند حفظ می کنند.به همین دلیل شهرهای انگلستان و ایرلند دائم از یک طبقه به طبقه دیگر صعود نمی کنند ، زیرا شهروندان در همان شهرهای کوچکی که بسر می برند احساس آرامش و امنیت و غنای مالی می کنند.(Sheikhazami,2020,18).