مخاطره ی شهری عبارت است از واقعه یا عملی از طبیعت، فناوری یا انسان با چنان شدتی که شیرازه ی زندگی روزمره ی شهری ناگهان گسیخته شود و مردم دچار رنج و درماندگی شوند. در نتیجه به غذا، پوشاک، سرپناه، مراقبت های بهداشتی، پزشکی و پرستاری نیازمند و به محافظت در مقابل عوامل و شرایط نامساعد محیط محتاج گردند.
بک معتقد است که مخاطره در جامعه ی مخاطره آمیز را می توان به منزله ی شیوه ی منظم سر و کار داشتن با خطرها و شرایط ناایمنی معنا کرد که جریان نوسازی مولد آنها است . گیدز با ذکر تنوع و گوناگونی مخاطرات جوامع، آنها را به مخاطرات خارجی و مخاطرات ساخته شده تقسیم می کند. وی معتقد است که بخش قابل توجهی از مخاطرات ریشه ی محیطی دارند، ولی مخاطرات مدرن جوامع شهری محصول فعالیت بشری اند . الکساندر مهمترین مشخصه های یـک مخاطره ی شهری را در قطع روند طبیعی زندگی به صورت بسیار سخت و نا گهانی، آثار ناگوار انسانی شامل مرگ و میر، آسیب دیدگی جسمی و روانی و بیماری و لطمه های جدی به ساختارهای اقتصادی، اجتماعی و زیربنایی می داند.
مهمترین ویژگیهای ذاتی یک مخاطره ی شهری را میتوان چنین برشمرد:
- مخاطره عموما غیر قابل پیش بینی است .
- مخاطره آثار مخربی دارد و مردمی که تا قبل از مخاطره نیازمند کمک نبودند به محض وقو ع مخاطره نیازمند می شوند.
- مخاطرات ماهیت و آثار طولانی و فرسایشی دارند.
- محدودیت و فشردگی زمان، غافلگیری، استرس و مخدوش شدن اطلاعات.